સાલગિરા (જન્મદિન) મનાવવાની શરઈ હૈસિયત
આજે પૂરી દુનિયામાં મુસલમાનો પર આફતો અને મુસીબતો ઉમટી-ઉમટીને આવી રહી છે. જો આનું કારણ આ બતાવવામાં આવે તો ખોટું નહીં હોય કે આ મુસીબત બુરાઈઓ, બેપર્દગી, અજાણ્યા પુરુષોનું અજાણ્યા સ્ત્રીઓ સાથે મિશ્રણ અને દીનમાં અવનવા ખુરાફાતોના પ્રવેશનું પરિણામ છે. આ યહૂદીઓના નાપાક મન્સૂબા છે કે મુસલમાનોની અંદરથી માનવ સમાજો અને કૌમોમાં અખ્લાક (નૈતિકતા)ના ધજાગરા ઉડાડી દેવામાં આવે, અને દરેક જગ્યાએ અખ્લાક અને કિરદારની જડો ખોખલી કરવાનો પ્રયાસ કરવામાં આવી રહ્યો છે. અને મુસલમાનોને તેમના દીની મકસદોથી હટાવીને દુનિયાની બિન-તહઝીબી મક્ર અને ફરેબમાં મુબ્તલા કરવાની જબરદસ્ત ઝુંબેશ ચલાવવામાં આવી રહી છે. જ્યારે યહૂદીઓ પોતાના મકસદમાં સફળ થઈ જશે તો પછી મુસલમાનોને દીને ઇસ્લામમાંથી ખારિજ (બહાર) કરવા તેમના માટે ખૂબ સરળ થઈ જશે. આ જ કારણ છે કે આજે ઇસ્લામ પર અમલ કરનારા ફક્ત 5 ટકા લોકો બાકી રહ્યા છે, બાકી 95 ટકા મુસલમાનો ગુમરાહી તરફ આગળ વધી રહ્યા છે, અને આ સમાજના સુધારાની (ઇસ્લાહની) જરૂરિયાત સમયની સૌથી મહત્વપૂર્ણ જરૂરિયાત છે. અને એવા-એવા વિનાશકારી સાધનો મુસલમાનો સામે નમૂના તરીકે રજૂ કરવામાં આવી રહ્યા છે કે લોકો તેને જોઈને ઇસ્લામનો અંગ (ભાગ) સમજી રહ્યા છે, અનેકનાર વ્યક્તિ અજાગ્રતપણે લાઝમીપણે પ્રભાવિત થઈ રહ્યો છે. ધીમે-ધીમે અખ્લાક અને કિરદારમાં પરિવર્તન આવી રહ્યું છે. આમાં સૌથી મોટી વસ્તુ જેને આજે લોકો દીનનો આંતરિક હિસ્સો સમજી બેઠા છે તે સાલગિરા મનાવવી છે, જેને અંગ્રેજી ભાષામાં Birthday કહેવામાં આવે છે. અને જે લોકો પોતાને દીનદાર સમજે છે તેઓ પણ આ મનહૂસ બિન-શરઈ અમલમાં લિપ્ત (સામેલ) છે. સાલગિરા (Birthday) ની હકીકત: મોટા-મોટા ઘરાનાઓમાં અને સામાન્ય રીતે મધ્યમ વર્ગીય ઘરાનાઓમાં પણ બાળકોની સાલગિરા મનાવવામાં આવે છે. સગા-સંબંધીઓ અને દોસ્ત-અહબાબને આમંત્રણ આપવામાં આવે છે, જેઓ પોતાની સાથે બાળકો અને મોટાઓ માટે ભેટ-સોગાદો લઈને આવે છે. મહિલાઓ અને પુરુષો મહરમ અને ગેર-મહરમના ભેદભાવ વગર એક જ હોલમાં ભેગા થાય છે, અને એક મોટી ટેબલની ફરતે ઊભા રહી જાય છે, અને એક મોટો કેક કાપીને એકબીજાનું મોં મીઠું કરાવે છે, અને પછી તાળીઓના ગુંજારવમાં 'સાલગિરા મુબારક હો' અથવા 'Happy Birthday To You' ના અવાજો આવે છે. અને આ દર વર્ષે જન્મતારીખના હિસાબે મનાવવામાં આવે છે. આ સિલસિલો ફક્ત બાળપણની હદ સુધી સીમિત નથી; પરંતુ વૃદ્ધ થઈને કબરમાં સોંપાવા સુધી ચાલે છે. અને જે લોકો પોતાને કંઈક વધારે જ દીનદાર સમજે છે, તેઓ પોતે પોતાની સાલગિરા તો નથી મનાવતા, પરંતુ બીજાઓની સાલગિરામાં હાજરી જરૂર આપે છે. અને કેટલીક જગ્યાએ તો અય્યાશીમાં નાચ-ગાના પણ થાય છે, જે સરાસર ગુનાહ અને અલ્લાહ અને તેના રસૂલ સલ્લલ્લાહુ અલયહિ વસલ્લમને નારાજ કરનારું કાર્ય છે. આનાથી ન દુનિયાનો કોઈ ફાયદો છે કે ન દીન સાથે કોઈ સંબંધ છે. આ ફહાશી અને ઉરિયાિયત (અશ્લીલતા અને નાગ્ન્ય)નો ઉછળતો સમુદ્ર છે. જો આ અમલ શરિયતે મુહમ્મદીમાં જાયઝ હોત તો સૌથી પહેલા આકાએ નામદાર જેનાબ મુહમ્મદ અરબી સલ્લલ્લાહુ અલયહિ વસલ્લમે પોતાની સાલગિરા મનાવી હોત, પછી સહાબા કિરામ રઝિયલ્લાહુ તઆલા અન્હુમે મનાવી હોત. ઇતિહાસના પાના ઉથલાવ્યા પછી દૂર-દૂર સુધી પણ આનો કોઈ પુરાવો મળતો નથી. સાલગિરા મનાવવાની રસમ અંગ્રેજોની ઇજાદ કરેલી (બનાવેલી) છે. હુઝૂર સલ્લલ્લાહુ અલયહિ વસલ્લમે ફરમાવ્યું: "مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ فَهُوَ مِنْهُمْ" (સુનન અબી દાઊદ: 559/2) (જે માણસ જે કૌમની મુશાબહત/નકલ ઇખ્તિયાર કરશે તે એમનામાંથી જ ગણાશે). હવે વિચારવાનો સમય છે કે આ રીત કોની ઇજાદ કરેલી છે. જો આપણે આ રીત અપનાવીશું તો આપણે પણ એમનામાંથી જ એક વ્યક્તિ ગણાશું. હવે આપણે જાતે આપણી બુદ્ધિથી ફેંસલો કરીએ કે આપણી જિંદગીની અંદર બીજાના કેટલા રીત-રિવાજો અને ખુરાફાતો મોજૂદ છે. સાલગિરા (Birthday) મનાવવાની શરિયતમાં કોઈ અસલ (મૂળ) નથી. આ કોઈ ખુશીનો પ્રસંગ પણ નથી; કારણ કે માણસની જેમ-જેમ ઉંમર વધે છે તેમ-તેમ તે મોતની નજીક થતો જાય છે, અને તેની જિંદગીમાંથી એક-એક દિવસ ઓછો થતો જાય છે; તેથી આ પ્રસંગે ખુશી મનાવવાનો શો અર્થ છે? અલ્લાહ તઆલાએ માનવ જાતિના સંરક્ષણ અને માનવ સમાજની સ્થાપના અને અસ્તિત્વ માટે માણસોની અંદર બે લાગણીઓ એવી રાખી છે કે જો તે લાગણીઓ માણસની અંદરથી ખતમ થઈ જાય તો માનવતા ક્યારનીય મટી ગઈ હોત; અને તે છે હયા (શરમ/લજ્જા) અને ગેરત (સ્વાભિમાન/ગેરત). આમાં કોઈ શંકા નથી કે જો આ લાગણીઓ માણસની અંદરથી નબળી પડી જાય તો માનવતાનું અસ્તિત્વ મુશ્કેલ થઈ જશે; ફક્ત નામના માણસો બાકી રહી જશે અને કામ જંગલી પશુઓ જેવું થતું રહેશે, જેવું કે પશ્ચિમી દેશોમાં આનું પરિણામ સામે આવી ચૂક્યું છે. અને જો કોઈ સમાજમાં ખુદા ન કરે આ લાગણીઓ નષ્ટ થઈ જાય તો વ્યભિચાર અને અશ્લીલતાના એવા દ્રશ્યો સામે આવશે કે અલ્લાહ બચાવે, જેનો અંદાજો આજની પશ્ચિમી દુનિયાને જોઈને લગાવી શકાય છે. લાખો-કરોડોની સંખ્યામાં પેદા થતા હરામી (અનૌરસ) બાળકો માણસના કુદરતી ઉછેરથી તદ્દન વંચિત થઈ ગયા છે. મોહબ્બત, ત્યાગ, કુરબાની અને વિશ્વાસ જેવી અતિ મહત્વની લાગણીઓનું તેમનામાં કોઈ અસ્તિત્વ નથી, જેવી રીતે આ લાગણીઓ વગર શાંતિ અને સંતોષની અણમોલ દોલત માનવ સમાજ ક્યારેય મેળવી શકતો નથી. અને આ શરમ-સૂઝ અને અખ્લાક-હીન સાલગિરા (Birthday) જેવી વિનાશકારી મનોરંજનનો પહેલો હુમલો માણસની માનવતા પર થાય છે. છેલ્લા શબ્દો: હું બે હાથ જોડીને વિનંતી કરું છું કે આવી બેશરમીની મહેફિલો કાયમ કરીને પોતાના ઈમાનના વેચાણથી બાજ આવી જાઓ. લોકો આપણી કદર નથી કરી રહ્યા તો ન કરે, આપણે આપણી કદર જાતે તો કરીએ, આપણે આપણી જાતને ઓળખીએ. આપણી અસલ છબી તો શરાફત, માનવતા, હમદર્દી અને દુઃખમાં સહભાગી થવાની છે. વફાદારી આપણી ફિતરતમાં (સ્વભાવમાં) શામિલ છે, આ તમામ વસ્તુઓની હિફાઝત (સુરક્ષા) કરવી એ પણ આપણી અગત્યની જવાબદારી છે. અલ્લાહ તઆલા પાસે દુઆ કરો કે આપણને અલ્લાહ તઆલા સીધા રસ્તા પર ચાલવાની તૌફીક અતા ફરમાવે. (આમીન) પુસ્તક: માસિક સદા-એ-હક બેંગલોર (જુલાઈ/2026) લેખક: મુફ્તી અબ્દુલ રઝાક બેંગલોરી પસંદગી: ઇસ્લામિક ટ્યુબ પ્રો એપ
